Polityka Młodzieżowa - Co to jest Polityka Młodzieżowa?

Poszukiwanie definicji "młodzież", nie mówiąc już o "polityce młodzieżowej" jest zawiłym wyzwaniem akademickim. Wciąż trwa debata na ten temat. Definicja "Dziecka" w Konwencji Narodów Zjednoczonych mówi o przedziale wiekowym 0-18 lat, natomiast badania nad młodzieżą dowodzą, że "przedłużenie" młodości wymaga rozważenia potrzeb zmiany definicji młodych pełnoletnich ponad wiek 18 lat, czasami do roku 30.

Populacja dzieci, osób młodych i młodych pełnoletnich w poszerzonej Europie jest oczywiście zróżnicowana i heterogeniczna, zróżnicowana między innymi przez wiek, płeć, pochodzenie etniczne, język, kulturę, społeczne i ekonomiczne uwarunkowania i religię. Młodzież posiada różne aspiracje i szanse, tak samo jak i różne poziomy wsparcia i możliwości.

"Polityka młodzieżowa", postrzegana tradycyjnie, dotyczyła pierwotnie działalności młodzieżowej i innych aspektów nieformalnego kształcenia skierowanego do niepełnoletnich.

"Polityka młodzieżowa" w szerokim ujęciu usiłuje wzmocnić pomoc i możliwości w takim zakresie jak: kształcenie się, wypoczynek, zdrowie i zatrudnienie. Polityki mogą być zarówno powszechne bądź skierowane do konkretnych grup, bądź też "powszechne” ale, zróżnicowane według potrzeb

Dla "dzieci" - w wieku szkoły podstawowej - polityka powinna odnosić się do środowiska, w rodzinie i poza nią , dla zapewnienia bezpieczeństwa i rozwoju.

Dla "osób młodych" - w wieku szkoły średniej - "polityka młodzieżowa" powinna zapewniać i umożliwiać pozostanie w dobrej formie: unikanie ryzyka związanego z wypadaniem z systemu szkolnego, braniem narkotyków i przestępstwem. Powinna także umożliwiać młodym ludziom stawanie się autonomicznymi i aktywnymi "młodymi dorosłymi".

Dla "młodych dorosłych" - tych, którzy mają od ok. 18 lat do 25 roku życia i więcej - "polityka młodzieżowa" związana jest z dostarczeniem ram, aby wzmocnić ich skuteczne "zarządzanie życiem": Powinna „pomagać” w dostępie do rynków pracy, niezależnego życia i pełnego udziału w szerszej grupie społeczeństwa.

W szerszym ujęciu pojęcie polityki młodzieżowej zawiera wszystkie te dziedziny polityki publicznej, które dotyczą życia dzieci, młodych osób i młodych dorosłych - wypoczynku, zatrudnienia, zdrowia, zamieszkania, sprawiedliwości, itd. pomimo że wiele z tych dziedzin ma o wiele większe znaczenie dla młodych dorosłych.

Priorytety Rady Europy w dziedzinie polityki młodzieżowej

Rozwój polityki młodzieżowej stał się integralną częścią misji Rady Europy, a podejście do tej kwestii rozwinęło się znacząco zwłaszcza w ciągu ostatnich 15 lat. W tej dziedzinie Rada Europy ma dwie główne ambicje:

1) rozwinąć i wypromować pewien model polityki młodzieżowej, opartej na powszechnych zasadach, wartościach i podejściu, przy równoczesnym wzięciu pod uwagę różnorodności sytuacji (politycznej, ekonomicznej i społecznej), historycznego kontekstu i tradycji kulturalnych różnych państw-członków;
2) poszukania sposobów na zapewnienie jakości i efektywności w zastosowaniu polityk młodzieżowych



VI Konferencja Ministrów, która odbyła się w Salonikach w listopadzie 2002 r., przyjęła trzy ważne dokumenty strategiczne: Deklarację polityki młodzieżowej oraz dwie rezolucje: dotyczącą priorytetów sektora młodzieżowego na przyszłe lata i dotyczącą sytuacji młodych ludzi w obszarach tzw. konfliktowych.

Deklaracja Końcowa podkreślała w szczególności, że polityki młodzieżowe powinny:
- mieć wymiar międzysektorowy, jak również lokalny, regionalny i krajowy;
- integrować wymiar edukacyjny w perspektywie długookresowej, z uwzględnieniem aspiracji młodych ludzi; promować ich dostęp do autonomii, jak również ich poczucie odpowiedzialności i zaangażowania, zwłaszcza przez wolontariacką pracę młodzieży;
- tworzyć warunki umożliwiające aktywne uczestnictwo młodych ludzi w decyzjach, które ich dotyczą, i zachęcać młodzież do angażowania się w życie jej społeczności;
- ułatwiać dostęp młodych ludzi do rynku pracy przez zastosowanie odpowiednich projektów i schematów szkoleniowych, które przyczyniają się do wzrostu ich szans zawodowych;
- ułatwiać dostęp młodych ludzi, zwłaszcza pochodzących z grup upośledzonych społecznie, do informacji ich dotyczącej, a w szczególności do nowych technologii komunikacyjnych;
- promować mobilność młodzieży przez redukcję przeszkód administracyjnych i finansowych oraz przez wspieranie rozwoju projektów jakościowych;
- promować nieformalną edukację młodych ludzi, jak również rozwój odpowiednich form uznawania doświadczeń i umiejętności zdobytych zwłaszcza w ramach stowarzyszeń i innych form zaangażowania wolontariackiego na poziomie lokalnym, krajowym i europejskim;
- promować współpracę między politykami dotyczącymi Dzieci, Rodziny i Młodzieży.


Decyzja Komisji Europejskiej opublikowania Białej Księgi dot. polityki młodzieżowej - „Nowe impulsy dla Młodzieży Europejskiej” w 2001 r. wywodzi się z pragnienia promocji nowych form europejskiego zarządzania w tym obszarze. Biała Księga została opracowana w wyniku wielu konsultacji, prowadzonych od maja 2000 r. do marca 2001.

Z różnych tematów uważanych za odpowiednie w dziedzinie młodzieży Komisja Europejska zaproponowała: uczestnictwo młodzieży w życiu publicznym, wolontariat, informację, poprawę świadomości władzy publicznej na temat problemów młodych .

W Białej Księdze Komisja Europejska zaproponowała także, że „ ministrowie odpowiedzialni za politykę młodzieżową powinni zapewnić wzięcie pod uwagę problemów dotyczących młodzieży w innych politykach, zarówno na poziomie narodowym jak i w zastosowaniu polityk europejskich”. Dotyczy to „ wszystkich innych tematów, które były wymienione podczas konsultacji: zatrudnienie, edukacja, formalne i nieformalne metody nauczania, integracja społeczna, rasizm i ksenofobia, imigracja, sprawy konsumentów, zdrowie i zapobieganie ryzyku choroby, środowisko, równe szanse dla kobiet i mężczyzn, itd..”



Zasady polityki młodzieżowej



Według Komisji Europejskiej „ ta modernizacja europejskiej działalności publicznej w dziedzinie problematyki młodzieżowej jest wspierana przez pięć zasad głównych: otwartość, udział, odpowiedzialność, skuteczność i spójność.

Problematyka młodzieżowa jest to obszar, w którym zasady te szczególnie powinny obowiązywać:

- Otwartość: dostarczanie informacji młodym ludziom w ich ojczystych językach, aby mogli zrozumieć działania Europy i polityki, które ich dotyczą.
- Uczestnictwo: zapewnienie udziału młodym ludziom w konsultacjach i w podejmowaniu decyzji ich dotyczących.
- Odpowiedzialność: rozwój nowej i strukturalnej formy współpracy pomiędzy państwami członkowskimi i instytucjami europejskimi w celu wyjścia naprzeciw aspiracjom młodych ludzi.
- Skuteczność: efektywne wykorzystanie tego, co młodzi mają do zaoferowania, tak, aby mogli oni sprostać wymaganiom społeczeństwa, przyczynić się do sukcesu różnych dotyczących ich polityk oraz tworzyć Europę przyszłości.
- Spójność: przegląd różnych polityk dotyczących młodzieży na różnych poziomych, na których pomoc jest potrzebna.

Problematyka młodzieżowa w swej definicji jest wielodyscyplinarna. Zawiera szeroką gamę kwestii, jak: edukacja, kultura, zdrowie, zamieszkanie, sprawiedliwość, itd. Kraje europejskie uważają, że polityka młodzieżowa powinna opierać się na następujących działaniach:

- pomaganie młodym ludziom w staniu się aktorami demokracji  
- pomaganie młodym ludziom w nabyciu wiedzy, umiejętności i postawy potrzebnej do integracji ze społeczeństwem.  

Polityki młodzieżowe powinny poszukiwać rozwoju potencjału, który drzemie w młodych ludziach, a nie traktować ich jako problem. Traktując to w ten sposób, polityki młodzieżowe są inwestycją, zarówno w okresie krótko- jak i długoterminowym, z prawdziwą korzyścią nie tylko dla osób młodych, ale dla całego społeczeństwa.