Jesteś tutaj:

Fenomen Wici

Historia ruchu
 

1. ZMW 1911 – 1928: Raz zbudzonego ducha nie zapieczętujesz

2. ZMW 1928 – 1939: Idą WICI

3. ZMW 1939 – 1945: Lata okupacji

4. ZMW 1946: Koniec marzeń…

5. ZMW 1956 – 1976: Odżyły nadzieje

6. ZMW 1980 – 1989: Odrodzenie ZMW – powrót do „Wici”

7. ZMW 1990 – 2006: Droga polskiej wsi do Zjednoczonej Europy

8. ZMW 2007 – 2013: Organizacja pokoleń Wolnej Polski

 

 

1. ZMW 1911 – 1928: Raz zbudzonego ducha nie zapieczętujesz                                                                       

 

Początki ruchu młodzieży wiejskiej na ziemiach polskich sięgają czasów przed I wojną światową. Duży wpływ na wzrost aktywności społecznej młodego pokolenia chłopów wywarła w owym czasie rewolucja 1905-1907 r. To właśnie wtedy w środowisku wiejskim zaczęły spontanicznie powstawać amatorskie zespoły teatralne, chóry, straże pożarne, których założycielami byli przede wszystkim wychowankowie pierwszych szkół rolniczych. Istotnym krokiem prowadzącym do koordynacji wszystkich tych zróżnicowanych pod względem formy poczynań było powołanie w r. 1911 pisma dla młodzieży wiejskiej pod nazwą „Świt – Młodzi idą” wydawanego przy poparciu działaczy rodzącego się ruchu ludowego. Wśród współpracowników tegoż pisma znaleźli się także przedstawiciele radykalnego nurtu w ruchu robotniczym.
Inny, niewątpliwie bardziej prężny pod względem organizacyjnym, ośrodek ruchu młodowiejskiego stanowiło utworzone w r. 1912 przez Adama Chętnika, Aleksandra Bogusławskiego i Antoniego Piątkowskiego czasopisma „Drużyna” patronujące pracy oświatowej i wychowaniu patriotycznemu wśród młodzieży chłopskiej. Niemalże równocześnie inicjatorzy nowego pisma powołali do życia Związek Młodzieży Wiejskiej, który był organizacją tajną obejmującą swym zasięgiem głównie tereny Królestwa Polskiego. ZMW dla swej działalności znajdował oparcie w kółkach rolniczych. Rozwój organizacyjny Związku przerwał wybuch I wojny światowej. Jednakże jeszcze przed zakończeniem tego dramatycznego okresu w różnych częściach kraju zaczęły się odradzać dawne i tworzyć nowe koła młodzieży wiejskiej, które zrzeszały się w Sekcji Kół Młodzieży Wiejskiej przy Centralnym Związkiem Kółek Rolniczych.
W połowie 1919 r. na ogólnokrajowym zjeździe delegatów kół młodzieży wiejskiej powołano do życia Centralny Związek Młodzieży Wiejskiej jako odrębną organizację podporządkowaną jednakże CZKR. Związek swoją działalnością obejmował głównie tereny województw centralnych. Szybko rozrastały się jego szeregi, czego najlepszym potwierdzeniem jest fakt, że w r. 1928 istniało już 2500 kół zrzeszających około 50-75 tys. członków. CZMW koncentrował swoją aktywność przede wszystkim wokół prac o charakterze oświatowo-wychowawczym, wpajał młodzieży przywiązanie do zasad demokracji, podejmując jednocześnie krytykę panującego ustroju, wychowywał w duchu patriotyzmu. Wprawdzie zawsze deklarował swoją spontaniczność, to jednak po r. 1926 stał się przedmiotem rozgrywki politycznej. Ówczesne kierownictwo Związku stojąc na gruncie pełnej samodzielności organizacyjnej i wyemancypowania się spod patronatu CZKR przeciwstawiło się wszelkim próbom podporządkowania CZMW sanacji. Zastosowanie przez władze CZKR represji wobec opornych doprowadziło do rozłamu, w wyniku którego wyodrębnił się Związek Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, natomiast grupa wierna reżimowi pomajowemu utworzyła Centralny Związek Młodzieży Wiejskiej „Siew”.

 

powrót

 

2. ZMW 1928 – 1939: Idą WICI                                                                                                                              

 

 

Związek Młodzieży Wiejskiej Rzeczypospolitej Polskiej, ZMW RP, od 1944 Związek Młodzieży Wiejskiej Rzeczypospolitej Polskiej Wici, ZMW RP Wici, organizacja społeczno-kulturalna młodzieży wiejskiej, założona 29 czerwca 1928 przez część działaczy Centralnego Związku Młodzieży Wiejskiej przeciwnych podporządkowaniu się sanacji.
Choć tradycje działalności wiejskiego ruchu młodzieżowego sięgają swymi korzeniami okresu zaborów i od tego czasu ruch ten przybierał różne formy organizacyjne, fenomen „Wici” nie miał równych sobie poprzedników. Dwie daty wyznaczają dzieje Związku Młodzieży Wiejskiej Rzeczypospolitej Polskiej – zwanego potocznie „Wici”:

 

  1. 29 czerwca 1928 roku, kiedy to podczas Zjazdu Delegatów Kół Młodzieży Wiejskiej w Warszawie dokonał się ostateczny akt ukonstytuowania się tej samodzielnej organizacji młodzieżowej kreującej liderów na wsi.
  2. 22 lipca 1948 roku, kiedy to zapadła decyzja o zjednoczeniu organizacji młodzieżowych i powołaniu Związku Młodzieży Polskiej, oznaczającej kres „Wici”.

 

Głównym celem działalności ZMW RP  było – jak głosił statut  – „Uzgadnianie i ogniskowanie pracy nad podniesieniem duchowego i gospodarczego poziomu oraz poczucia obywatelskiego młodzieży wiejskiej”. Początkowo Związek uważał się za organizację apolityczną, spełniającą wyłącznie funkcje społeczno-oświatowe i wychowawcze. Na terenie wiejskim współpracował blisko z organizacjami ruchu ludowego, nie deklarując jednakże poparcia dla żadnego ze stronnictw i nie angażując się w spory i walki partyjne. Swą pracą uświadamiającą oddziaływał na opinię wsi w kierunku zjednoczenia ruchu ludowego.
Pod wpływem zaostrzającej się sytuacji politycznej w Polsce i pogarszających w związku z kryzysem gospodarczym warunków życia na wsi, w toku dyskusji zainicjowanych przez ludowe środowiska akademickie na łamach prasowych organów Związku i w szeregach organizacji krystalizowała się ideologia „Wici”. Ruch wiciowy kształtował się jako ważny ośrodek radykalnego ruchu ludowego.
Po połączeniu stronnictw chłopskich w marcu 1931 r. za jedynego politycznego reprezentanta ruchu ludowego ZMW RP uznał Stronnictwo Ludowe, zastrzegając sobie przy tym całkowitą niezależność organizacyjną i ideową. To moralne poparcie Związku, a zwłaszcza coraz liczniejszy napływ jego wychowanków do szeregów SL miały doniosłe znaczenie dla dalszego rozwoju Stronnictwa i utrzymania jego jedności.
Od roku 1931 „Wici” aktywnie uczestniczyły, pośrednio lub bezpośrednio, w opozycyjnych akcjach Stronnictwa Ludowego – strajkach, manifestacjach i wiecach. Angażując się w walkę polityczną, „wiciarze” w dużej mierze wpłynęli na rozszerzenie się ruchu antysanacyjnego na wsi. Szczególne znaczenie miało wypracowanie przez „wiciarzy” zasad polskiego agraryzmu, który stał się podstawą ideologiczną programów zarówno ZMW RP, jak i SL.
Jedną z najważniejszych dróg do osiągnięcia przyjętych celów programowych była społeczno-wychowawcze praca ZMW RP na wsi. Ruch wiciowy przyspieszał proces dojrzewania obywatelskiego i politycznego młodzieży. Przez różne formy działalności kół „Wici” uczył młodych mieszkańców wsi współżyć w środowisku, pracować zespołowo, wyrabiał poczucie wzajemnego szacunku i równości, podnosił ich świadomość społeczną.
Wielką wagę przywiązywano do aktywnej i systematycznej pracy szeregowych członków „Wici”, zrzeszonych w  miejscowych kołach młodzieży – najniższym szczeblu organizacyjnym Związku.
Naczelnym zadaniem „Wici” była troska o młodego człowieka, o związanie go z organizacją i ruchem ludowym, wychowanie na przyszłego działacza i ofiarnego patriotę, aktywnego w walce o godne miejsce i rolę chłopów w państwie.
Równie wiele uwagi co do pracy ideowo-wychowawczej „wiciarze” przywiązywali do działalności oświatowej i kulturalnej w środowisku wiejskim. Poprzez organizowanie różnego rodzaju kursów, odczytów, świetlic, tworzenie zespołów samokształceniowych i amatorskich zespołów teatralnych rozbudzali w młodych mieszkańcach wsi ambicje i marzenia o wydźwignięciu wsi z biedy, o stworzeniu chłopom godnych warunków bytu i możliwości uczenia się. Do ważnych osiągnięć Związku zaliczyć należy sukcesy w propagowaniu czytelnictwa.
Wiciarze stawiali sobie za cel podniesienie prestiżu zawodu rolnika w świadomości społecznej. Upowszechniali wiedzę fachową w ramach Przysposobienia Rolniczego. Organizując wystawy i konkursy wśród członków kół „Wici” i w Związkach Sąsiedzkich, zachęcali nie tylko młodych chłopów do racjonalnego gospodarowania i współzawodnictwa w osiąganiu coraz lepszych plonów i efektywniejszej hodowli. Niemałe sukcesy działacze „Wici” odnieśli także w dziedzinie spółdzielczości, zwłaszcza społemowskiej, propagując i rozwijając na wsi różne jej formy.
Najważniejszym jednakże z osiągnięć był wpływ, jaki Związek wywarł na kształtowanie charakterów, ideowych postaw i wzorców zachowań licznej rzeszy młodych mieszkańców wsi. Znaczną rolę odgrywały w tym ideały wychowawcze i metody kształcenia wypracowane przez Ignacego Solarza w Wiejskim Uniwersytecie Orkanowym w Gaci Przeworskiej.
W przeddzień wybuchu II wojny światowej ZMW RP liczył blisko 100 tysięcy członków, ale oddziaływanie jego było znacznie szersze, ogniskując nierzadko społeczność całych wsi. Praca kół wiciowych pozostawiła trwałe ślady w wielu środowiskach wiejskich – zarówno w świadomości jednostek – w kultywowanych tradycjach demokracji, poczuciu sprawiedliwości społecznej, równości obywatelskiej i godności chłopskiej, jak i w zbiorowym doświadczeniu wspólnego działania – w spółdzielczości, w kółkach rolniczych i innych przedsięwzięciach.

 

powrót

 

3. ZMW 1939 – 1945: Lata okupacji                                                                                                                        

 

 „Idziemy jak pęd przeznaczenia,
Głos ziemi pobudkę nam gra.
Idziemy na rozkaz sumienia,
Żelazne kompanie BCh!„

 

Lata okupacji hitlerowskiej stały się sprawdzianem patriotyzmu i zdolności organizacyjnych pokolenia „wiciarzy”. Łączyli dwa atrybuty – żołnierza i działacza polityka, przenosząc do organizacji konspiracyjnej wszystkie doświadczenia zdobyte w okresie międzywojennym. Powołane w połowie 1940 r. decyzją Centralnego Kierownictwa Ruchu Ludowego Bataliony Chłopskie stanowiły swojego rodzaju fenomen nie tylko w ponad stuletniej działalności politycznego ruchu ludowego i wiciowego, lecz również w dziejach narodu polskiego. Utworzone przez chłopów i przez nich w okresie całej okupacji dowodzone, dały dowód głębokiego patriotyzmu rzesz chłopskich oraz zdecydowania całego ruchu ludowego w urzeczywistnieniu idei Polski Ludowej – demokratycznej i sprawiedliwej.
Utworzenie własnej siły zbrojnej było bez wątpienia wielkim osiągnięciem myśli politycznej i zdolności organizacyjnych konspiracyjnego ruchu ludowego, a ukształtowana przezeń struktura wojskowa okazała się jedną z najbardziej trwałych i rozwijających się dynamicznie organizacji ruchu oporu. 
W różnych strukturach organizacji zbrojnej ruchu ludowego walczyło w okresie okupacji ponad 157 tys. żołnierzy, a łącznie z sanitariuszami Zielonego Krzyża ponad 165 tys. Była to więc druga pod względem liczebności organizacja zbrojna polskiego podziemia o klasowym i demokratycznym charakterze.
W strukturze organizacyjnej ruchu ludowego Bataliony Chłopskie zajmowały szczególną pozycję. Powołane do określonych zadań wojskowych i polityczno-wychowawczych stały się jego głównym trzonem, a zarazem jego przednią strażą. Stworzyły też wsi, a zwłaszcza młodzieży wiejskiej szansę zaspokojenia swoich patriotycznych i klasowych dążeń. Przede wszystkim jednak broniły wsi, walczyły o niepodległość kraju i jego ludowy kształt.
Koncepcja BCh walki z okupantem była realistyczna: nie formułując celów na wyrost, starała się dostosować formy walki do specyfiki życia w środowisku wiejskim i tak prowadzić działania, by jak najmniej narażać ludność na barbarzyńskie represje okupanta. Główną osią walki BCh było przeciwdziałanie eksterminacji biologicznej oraz eksploatacji gospodarczej wsi. Taki też cel miała również walka BCh w obronie Zamojszczyzny. 
W okresie okupacji formacje BCh przeprowadziły ok. 6 tys, różnorodnych akcji bojowych, co stanowiło piątą część wszystkich działań antyniemieckich przeprowadzonych na ziemiach polskich, stawiając BCh w czołówce organizacji zbrojnych polskiego ruchu oporu.
Komendantem głównym Batalionów Chłopskich był „wiciarz” – gen. dyw. Franciszek Kamiński. Był działaczem niezłomnych, uosobieniem najlepszych nieprzemijających wartości ruchu ludowego, te które chciało pielęgnować młode pokolenie wsi polskiej.
Podobnie wiciarki, zrzeszone w tajnych komórkach współdziałającego z Batalionami Chłopskimi Ludowego Związku Kobiet, pełniły odpowiedzialne funkcje łączniczek, sanitariuszek i kolporterek podziemnej prasy.
W czasie okupacji nastąpiła największa percepcja wiciowej ideologii. W szeregach „Rocha” i BCh myśl polityczna ruchu ludowego została wzbogacona i pogłębiona.

 

powrót

 

4. ZMW 1946:  Koniec marzeń…                                                                                                                             

 

 

Po zakończeniu działań wojennych ZMW RP „Wici” był jedną z pierwszych organizacji społeczno-politycznych, które reaktywo¬wały swą działalność. Nawiązując do programu i metod pracy  okresu międzywojennego, młodzież wiciowa włączyła się w odbudowę Polski. Fenomen „Wici” w owym czasie nie mógł być jednak powtórzony.

W sierpniu 1944 wznowił działalność jako ZMW RP Wici. Na walnym zjeździe 1945 opowiedział się za niezależnością ruchu ludowego. Przeciwko takiemu stanowisku wystąpiła w 1946 grupa działaczy z J. Ozgą-Michalskim, S. Ignarem i L. Stasiakiem, którzy w styczniu 1947 powołali Krajowy Komitet Demokratyzacji Wici, dążący do podporządkowania Związku Polskiej Partii Robotniczej i Polskiemu Stronnictwu Ludowemu. Zwolennikom Komitetu udało się przejąć władzę, uchwalić deklarację potępiającą agraryzm i oprzeć nowy program Związku na zasadach marksistowskich.
Już w roku 1945 ZMW RP „Wici” reprezentował znaczną jak na owe czasy siłę – zrzeszał w swych szeregach około pół miliona członków.
Chociaż Związek stronił od zaangażowania politycznego, został wciągnięty w wir ówczesnych wydarzeń. Wśród działaczy wiciowych ścierały się różne poglądy na temat koncepcji powojennej odbudowy i przebudowy Polski. W wyniku błędnych decyzji politycznych i nacisków administracyjnych przeprowadzono proces „demokratyzacji >Wici<”, który doprowadził do zmiany kierownictwa i polityki organizacji.
 

 

powrót

 

5. ZMW 1956 - 1976: Odżyły nadzieje                                                                                                                   

 

 

Młodzieńczy zapał, romantyzm, gotowość do poświęceń i ofiar, ciekawość świata, otwartość umysłu, krytycyzm wobec zastanej rzeczywistości - to cechy charakteryzujące każde młode pokolenie. Warunkowały one także postawy młodych mieszkańców wsi, ale najpełniej uzewnętrzniały się w dążeniach młodego pokolenia chłopów w 1956 r.
Po politycznej nocy stalinowskiej, w której to nastąpiła likwidacja Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, wśród działaczy młodzieżowych rodziło się pytanie, czy fenomen „Wici” może być powtórzony, czy należy tworzyć zupełnie nowy związek.
Pod koniec 1956 r. koncepcje utworzenia odrębnej środowiskowej organizacji zrzeszającej młode pokolenie chłopów podjęły różne ośrodki. Najbardziej popularna ta idea była wśród byłych Wiciarzy, pozbawionych dotychczas możliwości działania. Popierali tworzenie samodzielnej organizacji aktywiści z Wydziału Młodzieży Wiejskiej Zarządu Głównego Związku Młodzieży Polskiej. Wśród szerokich kręgów młodych mieszkańców wsi nie związanych dotąd z żadną organizacją, też narastała taka potrzeba.
Najwcześniej, bo już na przełomie listopada i grudnia 1956 r. zaczęła się odradzać działalność kół młodzieży wiejskiej na terenie województwa krakowskiego. Proces ten ściśle wiązał się z wcześniejszą na tym obszarze w porównaniu z innymi częściami kraju likwidacją instancji wojewódzkiej ZMP. Nie mniejszą rolę odegrały bogate i nadal żywe w Krakowskiem tradycje ruchu młodowiejskiego. Odbudowujący się w dość szybkim tempie na tym terenie ruch młodzieży wiejskiej nawiązywał wyraźnie do ideologii ZMW RP „Wici”. W dniu 3 grudnia 1956 r. utworzony został Tymczasowy Zarząd Wojewódzki Związku  Młodzieży Wiejskiej „Wici”, na którego czele stanął Mieczysław Rudnik. W dniu 31 grudnia Związek został zarejestrowany. W ciągu 5 miesięcy swego istnienia, do kwietnia 1957 r., powstało 289 kół „Wici” zrzeszających 9 tys. członków. Był to dynamiczny rozwój. Odbudowująca się po latach organizacja wiciowa stanęła na gruncie wymuszonej, praktycznej akceptacji zasad polityczno-ustrojowych Polski, ale równocześnie przyjęła ona agraryzm jako płaszczyznę ideowo-programową dla swej działalności.
Obok krakowskiej organizacji „Wici” inny ośrodek kształtowania się ruchu młodowiejskiego tworzyli działacze sektora wiejskiego ZMP. Oni to właśnie wespół z grupą dawnych wiciarzy Leonem Janczakiem, Mieczysławem Gradem, Feliksem Starcem, na przełomie listopada i grudnia 1956 r. powołali Komitet Przygotowawczy Krajowej Narady Młodzieży Wiejskiej, który w specjalnym oświadczeniu wydanym w dniu 6 grudnia tegoż roku wystąpił z propozycją utworzenia odrębnej organizacji zrzeszającej młodzież wiejską. Autorzy tego dokumentu przedkładali pod dyskusję propozycje zasad dotyczących przyszłego Związku. Miał on być organizacją w pełni samodzielną, kierującą się w życiu wewnętrznym zasadami demokracji i podejmującą walkę, o rozkwit wszystkich sektorów polskiego rolnictwa, ale współdziałającą z PZPR i ZSL.
W dniach 10 i 11 lutego 1957 r. obradowała w Warszawie Krajowa Narada Młodzieży Wiejskiej. Podstawę do burzliwej dyskusji stanowił referat wygłoszony w imieniu Komitetu Organizacyjnego przez Józefa Tejchmę. Jako naczelne zadanie przed przyszłym  Związkiem stawiał reprezentowanie interesów i praw młodzieży, zwiększenie jej roli i aktywności w życiu państwowym, rozwijanie i umacnianie sojuszu robotniczo-chłopskiego, wnoszenie jak największego udziału w walkę o odnowę życia wsi we wszystkich dziedzinach.
W latach siedemdziesiątych ZMW nie oparł się tendencjom unifikacyjnym w ruchu młodzieżowym. W 1976 r. zaprzestał działalności, a jego struktury włączono do ZSMP.
Związek Młodzieży Wiejskiej był więc organizacją, która stała się symbolem przełomu październikowego 1956 r. Odzyskana została wówczas przez wieś część swobód ekonomicznych, tworzył się również klimat do aktywności społecznej. Myśl społeczna odrodzonego w 1957 r. Związku Młodzieży Wiejskiej osadzona została w nurcie postępowym, demokratycznym. Rozwijający aktywną działalność Związek z szacunkiem odniósł się do postępowej tradycji i dorobku swoich poprzedniczek, a zwłaszcza ZMW RP „Wici”. Budowano organizację otwartą dla młodzieży o różnych poglądach politycznych i światopoglądzie, dbano o demokratyzm i samorządność.
Swoją działalnością związek w znaczący sposób przyczynił się do awansu społeczno-zawodowego i oświatowego młodzieży wiejskiej. To właśnie ze Związkiem Młodzieży Wiejskiej wiąże się awans cywilizacyjny polskiej wsi i jej młodego pokolenia.
Wartością najcenniejszą byli jednak członkowie ZMW, wychowani w duchu demokracji i twórczej pracy dla Polski, wsi, ale i dla siebie. Można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że działacze ZMW to generacja o silnie rozwiniętych aspiracjach do społecznego działania, otwarta na postęp, o zakorzenionej tradycji wspólnego działania, i co najważniejsze współcześnie, o wysokich standardach moralnych.
Zjednoczenie ruchu młodzieżowego w 1976 roku miało kruche podstawy. Nie pogodziło się z tym wielu działaczy ZMW. Wydarzenia 1980 roku – poryw demokracji, umożliwiły 3 grudnia odrodzenie Związku Młodzieży Wiejskiej.

 

powrót

 

6. ZMW 1980 – 1989: Odrodzenie ZMW – powrót do „Wici”                                                                                   

 

 

W grudniu 1980 r. Związek Młodzieży Wiejskiej został odbudowany i kontynuował formy działalności sprzed roku 1976. Ze zdobyczy sierpnia 1980 roku młode pokolenie wsi zachowało własną organizację, inne powstałe w tym czasie po stanie wojennym zaprzestały działalności. Świadczyło to o sile idei i społecznym zapotrzebowaniu na ZMW. W istniejących warunkach – zrodzony z buntu społecznego związek, aby istnieć był jednak  silnie uzależniony od PZPR. Związek Młodzieży Wiejskiej w 1982 r. liczył już 200 tysięcy członków i był największą w Polsce organizacją skupiającą młodzież ze środowisk wiejskich i małomiasteczkowych.
ZMW w działalności organizacyjnej korzystał  ze wsparcia  ZSL. Chociaż wpływy ludowców i partii często powodowały różne perturbacje we władzach związku to nie osłabiało to dążenia do uzyskiwania samodzielności i wypracowania własnych metod w pracy organizacyjnej i działalności społecznej. Ponieważ na wsi próbował konkurować z ZMW Socjalistyczny Związek Młodzieży Polskiej pretendujący do roli ogólnopolskiej organizacji obejmującej także środowisko wiejskie – kierownictwo ZMW poprzez powstałą w 1982 r. Komisję Historyczną zainicjowało badania nad historią ruchu młodzieżowego. Badania naukowe, publikacje, konferencje naukowe wykazywały, że to właśnie ZMW jest główną kontynuatorką organizacji wiejskiego ruchu młodzieżowego. Badania naukowe przyczyniły się do umacniania tożsamości ZMW i umacniały tą organizację w środowisku wiejskim. W tej sprawie na łamach Rocznika Dziejów Ruchu Młodowiejskiego wypowiedział się Leszek Leśniak wybrany nowym przewodniczącym Zarządu Krajowego ZMW na II Zjeździe w dniu 23.V.1984 r.

Sprawiło to, że ZMW w okresie transformacji ustrojowej był otwarty na zachodzące zmiany. W następstwie zmian ustrojowych po 1989 r. zrzucił zależność polityczną i usamodzielnił się. Dokonał także  zasadniczej zmiany w programie i formule działania, głębiej nawiązał do ideologii ruchu ludowego i „Wici” oraz etyki chrześcijańskiej. Związek chce budować społeczeństwo obywatelskie jako podstawę demokracji oraz prowadzić współpracę ze wszystkimi organizacjami społecznymi i politycznymi działającymi w środowisku wiejskim. ZMW uznał PSL za swoją polityczną reprezentację. W wyborach parlamentarnych 1991 i 1993 r. wystawił kandydatów wspólnie z PSL.
Nie chce być jednak „młodzieżówką” żadnej partii, lecz – jak zapisano w uchwale – „programowo, politycznie i organizacyjnie samodzielnym Związkiem młodego pokolenia wsi”.

 

powrót

 

7. ZMW 1990 – 2006: Droga polskiej wsi do Zjednoczonej Europy                                                                          

 

 

 

 

8. ZMW 2007 - 2013: Organizacja pokoleń Wolnej Polski                                                                                       

 
Okres ten w działalności organizacji to wchodzenie pokoleń, które urodziły się w wolnym kraju bez bagażu poprzedniego ustroju. W życiu organizacji to dalszy ciąg przemian, w której to ZMW w pełni przekształciło się na nowoczesną organizację III sektora czyli organizację pozarządową (NGO). Gdy organizacja powstawała nikt nie przypuszczał, iż w przyszłości będzie ustawa określająca zasady działania fundacji czy stowarzyszeń. Zmiana ta oprócz dostosowania się statutowego wymusiła na ZMW dostosowania się do konkurencji zabiegając o dofinansowanie w ramach projektów na rzecz młodzieży. Fakt ten pomimo, że nie jest historycznie umotywowany, determinował kierunki działań organizacji. W okresie tym organizacja realizowała zadania dla młodzieży szkolnej poprzez kolonie i półkolonie, zawody sportowe m. in. „Kadra Euro 2012 czeka”, Olimpiadę Młodych Producentów Rolnych jako kontynuacja historii. W dalszym ciągu organizacja starała się utrzymywać współpracę międzynarodową w ramach programu Młodzież czy Młodzież w działaniu. Gdzie w ramach projektów organizowane były wymiany kulturowe z krajami takim jak: Czechy, Ukraina, Słowacja, Rumunia, Węgry i wiele innych.
Dostrzeżono jednak, iż młodzież potrzebuje wsparcia bardziej indywidualnego i ukierunkowanego pod wyrównywanie szans młodzieży z mniejszymi szansami. ZMW włączyło się w działalność na rzecz ludzi wykluczonych społecznie przywracając ich na forum społeczeństwa a niejednokrotnie na rynek pracy. W okresie tym ZMW realizowało projekty w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki czy Programu Stażowego dla uczniów szkół rolniczych Erasmus +.
Organizacja zaczęła nabierać charakteru federacyjnego zrzeszającego działaczy w różnych organizacjach pozarządowych działających na rzecz lokalnych środowisk. Działacze ZMW oprócz projektów realizowali wydarzenia o celach charytatywnych wspierając osoby i instytucje społecznie pożytecznie.

 

powrót